صفرا

در خانه ایرانی، سفره تنها محلی برای سرو غذا نبود. اینجا جایی بود که خانواده‌ها دور هم جمع می‌شدند، داستان‌ها رد و بدل می‌شد و خاطرات بی‌صدا از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شد.

در «یاد سفره»، ظروف و وسایل قدیمی از کارکرد اصلی خود خارج شده و به عنوان پاره‌هایی از یک زندگی گذشته حفظ شده‌اند. سطوح فرسوده، پتینه‌ها و ناهمواری‌های آن‌ها قابل مشاهده باقی می‌ماند و رد دستانی را که زمانی از آن‌ها استفاده می‌کردند، با خود حمل می‌کند.

در میان مخمل سبز تیره و قاب طلایی پرزرق و برق، اشیاء معمولی خانگی به اشیائی برای یادآوری تبدیل می‌شوند.

«یاد سفره» تصویری از خانه ایرانی است که نه از طریق افراد، بلکه از طریق اشیائی که از خود به جا گذاشته‌اند، روایت می‌شود.