سوختن

عشق هرگز در شعر فارسی ملایم نبوده است.

عشق به عنوان نیرویی می‌آید که شکل‌ها را تغییر می‌دهد، آشفته می‌کند و دگرگون می‌سازد. مولانا به ما یادآوری می‌کند که عشق هرگز بدون سهمی از آزمایش‌ها نمی‌آید، زیرا هر رویارویی واقعی از ما می‌خواهد که خودِ پیشین را رها کنیم.

در سوختن، خوشنویسی مانند شعله حرکت می‌کند—لایه لایه، صعودی و زنده. شعر صرفاً نوشته نمی‌شود؛ بلکه از طریق حرکت آشکار می‌شود، و نشان می‌دهد که دگرگونی به ندرت آرام است، اما همیشه درخشان است.