واجد

شادی در شعر عرفانی فارسی تنها یک احساس نیست.

بلکه حالتی از بیداری است.

با الهام از بیت مولانا «در طرب هوای تو»، «وجد» حرکت خوشنویسی را به ریتمی بصری تبدیل می‌کند. خطوط روان، همچون نَفَس، اوج می‌گیرند و به هم می‌پیوندند و بیننده را در ترکیبی غرق می‌کنند که در آن شعر پیش از خوانده شدن تجربه می‌شود.

این اثر، بازتاب شادی‌ای است که به دنبال جلوه‌گری نیست، بلکه به دنبال حضور است.